Har(d)t werken aan een nieuwe start!


Ruim twee jaar geleden stopte van de een op de andere dag mijn baan als consulente op een gastouderbureau door een faillissement van het bedrijf waar ik werkte. Zo iets mee maken is niet fijn kan ik je vertellen. Consulente zijn was ik ruim 13 jaar geweest. De eerste jaren heb ik mijn werk altijd met groot plezier gedaan, maar de laatste 2 jaren voelde ik mij niet meer prettig in mijn functie. Ik stelde herhaaldelijk dezelfde vraag aan mezelf: “Is dit nog wel wat ik wil?” Nee!!!!! Maar wat dan wel?

Ik keek wel eens om mij heen, maar de banen, die ik graag wilde, lagen niet voor het oprapen in het Noorden. En eigenlijk diep in mijn hart wist ik ook niet meer wat ik wilde. Mijn gevoel had ik weggestopt. Ik moest van mezelf niet zeuren. Ik had toch een goed inkomen? Gewoon hard doorwerken en het zou vanzelf wel goed komen. In mijn hart wist ik wel beter, maar ik deed er niets aan. In ieder geval toen nog niet genoeg. Door het faillissement werd ik gedwongen hierover na te denken.

Nu na 2 jaar ben ik een stuk verder. Ik weet dat ik anderen graag help. Ik had niet voor niets een achtergrond als Sociaal Dienstverlener. Het eerste half jaar dacht ik, dat ik met mijn kennis en ervaring, wel weer werk zou vinden. Dat bleek niet zo te zijn. In de sectoren Welzijn, Kinderopvang en Zorg werd hard gesnoeid. Mijn leeftijd 50+ en woonachtig in het Noorden, zat ook niet mee. En waar voorheen MBO+ gevraagd werd voor bepaalde functies, werd nu HBO/universiteit gevraagd. Ik had wel een Hbo-opleiding afgerond, maar geen HBO-MWD. Hoe nu verder?

Na een half jaar werkzoekend te zijn geweest ben ik vrijwilligerswerk gaan doen. Ik wilde een nieuwe sector uitproberen, zodat ik geprikkeld zou worden. Is dit wat voor mij? Wat kan ik allemaal? Vind ik het leuk? In ieder geval wilde ik geen oude schoenen aan. Ik werd kookvrijwilliger op een KWE (kleine wooneenheid) voor senioren met dementie. Al snel voelde ik mij thuis in dit werk. Ik kon in mijn eigen tempo werken. Deed wat ik leuk vind, namelijk koken. Stimuleerde bewoners om mee te helpen met de voorbereiding van het eten. Ik was gewoon mezelf en deed dingen die ik leuk vind. Mijn belangrijkste waarden gezelligheid, veiligheid en geborgenheid, huiselijkheid/gezin en rust, kwamen hier goed tot zijn recht.

Ondertussen was ik verplicht te solliciteren. En ondanks alle afwijzingen op mijn sollicitatiebrieven wist ik dat ik in mezelf moest blijven geloven. Om in mezelf te kunnen blijven geloven bleef ik mijzelf ontwikkelen op verschillende gebieden. Allereerst ging ik thuisstudies doen. Daarnaast besteedde ik tijd aan mijn hobby’s fotograferen, lezen, schrijven en koken. En vervolgens ging ik een blog schrijven over mijn kooksessies. Best spannend hoor, want door te schrijven over jezelf in een column en over je kookkunsten, terwijl je weet dat de bijbehorende foto’s de categorie prize-winning niet gaan halen, stel je jezelf kwetsbaar op. Op LinkedIn ging ik mij profileren als (kinder)coach, foodblogger en kookvrijwilliger in de zorg. Dit trok uiteindelijk de aandacht. Er werd ineens gesproken over mijn kookblog en ik kreeg terug hoe leuk men dit vond, dat ik dit gewoon deed. Het feit dat ik kookvrijwilliger was in de zorgsector, gaf mijn ineens een andere status, maar ook een andere uitstraling. Als mensen vroegen naar mijn (vrijwilligers)werk ging ik met passie daarover spreken en mijn enthousiasme werd door de ander gevoeld.

Voor de zomervakantie werd ik gebeld of ik interesse had om mij aan te sluiten bij Stichting Eduzon, in Wolvega, als zelfstandige. Ik ben dit serieus gaan uitzoeken en heb besloten de stap te wagen als zelfstandige. Deze stap heeft geresulteerd in mijn eigen bedrijf Vandaag ga ik stralen. Dit betekent dat ouders, via hun PGB, mij kunnen inzetten als begeleider voor hun kind(eren) met AD(H)D en ASS, voornamelijk op het gebied van motorisch leren en het leren van ruimtelijke begrippen/oriëntatie en procesleren o.a. door middel van koken.

Vier weken geleden werd ik gebeld door thuiszorgorganisatie Helping Hands of ik interesse had voor een opdracht voor het begeleiden van een oudere man in zijn thuissituatie als ambulant begeleider. Dit klonk gelijk goed. Het sollicitatiegesprek verliep heel erg leuk en de klik met de organisatie was er meteen. Afgelopen maandag ben ik gestart als ambulant begeleider. Een baan naar mijn hart.

Mijn wens is om meer opdrachten te krijgen via Stichting Eduzon, Helping Hands of Vandaag ga ik stralen. Ik droom ervan dat ik anderen mag helpen, door de ander te leren zelf de regie (weer) op te pakken over zijn/haar leven. Ik doe dit werk vanuit mijn HART.

Wat wens jij voor jezelf? Waar droom je van? En wat ga jij doen? Laat het mij weten in de reactie hieronder. Ik ben benieuwd!

 

Liefs, Janna

 

coffee-1587078_960_720

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *